OomHans overdenkt de dingen

  • Recent hot

  • Categorieën

  • Archief

  • Commentaar

  • Abonneren

  • Je mail-adres

    Doe mee met 158 andere volgers

  • Delen

    Bookmark and Share
  • Blog statistieken

    • 129,773 hits
  • Spam

  • Site in andere taal

  • Verse rampen

De ROTEB

Posted by OomHans op 10/02/2010

Eén der geweldige dingen van het wonen in Rotterdam is dat we zulke heerlijke vuilniswagens hebben.
In 1996 heeft de Stichting Poetry International i.s.m. onze nachtburgemeester Jules alle wagens nl. voorzien van een fijne dichtregel op de zijkant.
Sindsdien vechten de chauffeurs om ‘de juiste wagen’.

Ik mag er graag naar kijken.
Dat lukt ook vrij goed daar de afdeling planning der Gemeente – i.k.v. werkverschaffing? – meestal 3 van de 4 invalswegen in permanente staat van onderhoud laat (de Gordelweg gaat in 2012 weer open!). Voeg daarbij een maandje sneeuw en wat zeldzaam traag overstekende pubers…dan heb je dagelijks ruim de gelegenheid een fijne strofe tot je te nemen.
Kijk hier voor het complete wagenpark.

Mijn favorieten:
Hoe langer je leeft, hoe korter het duurt (Jules Deelder)
Alles gaat voorbij. Maar de andere kant op. (Roberto Juarroz)
Als alles een illusie blijkt, blijft altijd de illusie (Jan Koonings)
Als het nieuwe tussen ons maar niet verdwijnt (Ahmed Suwaylim)
Behoed me, Heer, voor hen die het goed met me voorhebben (Mircea Dinescu)
Een mens heeft in zijn leven geen tijd om voor alles tijd te hebben (Yehuda Amichai)
Ergens moet hier toch een mens zijn (Gennadi Ajgi)
Het kan niet, maar het moet. Het is teveel, maar niet genoeg. (Péter Kántor)
Je leeft alsof je onsterfelijk bent (Breyten Breytenbach)
Mijn gegrom beschermt het paradijs (Nikolaj Kuntsjev)
Morgen is weer geen andere dag (Ferreira Gullar)
Nu we weten dat we verdwaald zijn, blijft ons alleen deze plek (Rutger Kopland)
Onze klok wijst nieuwe tijden aan (Joelie Kim)
Soms geloof ik erin. Of bijna (Eugène Guillevic)
Soms vind je een woord zo passend, dat het bij de geringste uitleg huivert (Rita Dove)
Stil, iemand praat, ben jij het of ik? (Lars Gustafsson)
Voor de dichters is er geen ontkomen aan (Valeri Perelesjin)
Wee de mens die zich nooit vergist! (Nicanor Parra)
Zacht rust de gewoonte der macht op de macht der gewoonte (Hans Magnus Enzensberger)

 
 
 
 
 
 
 

Geinig: geen mens weet nog wat de afkorting R.O.T.E.B betekent. Hier het antwoord.

Advertenties

2 Reacties to “De ROTEB”

  1. Ton said

    ROTEB

    Reiniging
    Ontmettingdienst
    Transport
    en
    Bedrijfswerkplaatsen Brandweer was al in 1972 eraf

  2. sanglier said

    Je blogposts roepen vaak dierbare herinneringen in mij wakker. Zoals naar die zomer waarin ik mijn schamel studiebeursje gedurende een week of vier heb aangevuld met een tijdelijke betrekking van straatveger bij de ROTEB. Om 6 uur bij de ROTEB-kazerne verzamelen voor een kop koffie en dan onmiddellijk uitrukken naar de wijk die op het programma stond om te worden bediend qua huisvuilafvoer en straatvegen die dag. Een macht aan vuilniswagens en straatveegwagentjes scheurden dan door de nog verlaten straten om bij het vuilnis dingen weg te halen die nog van waarde waren: metalen, oude bedden, meubels, statiegeldflessen. Om half acht verzamelde iedereen zich weer bij een kroeg alwaar opkopers van lompen en metalen die spullen overnamen tegen contante betaling aan de chauffeurs. Aan het einde van de week werd de opbrengst eerlijk verdeeld: iedereen beurde ongeveer een extra weeksalaris!
    Ik heb die betrekking ervaren als 1 waar solidariteit tussen de mensen voorop stond: wie om wat voor reden dan ook een off-day had kon er op rekenen dat zijn collega’s dan iets harder veegden of vuilniszakken in auto’s kieperden. Een bedrijf ook met beroepstrots: het was iedereen een eer om ‘zijn’ straten weer helemaal schoon te hebben na het vuilnis ophalen. En geloof mij: het vegen ging toen nog gewoon met een straatbezem.

    Die straatveegzomer heeft ook de poezie in mij doen ontwaken.
    In die tijden reden er nog treinen over het viaduct door de stad (dat viaduct is inmiddels verdwenen – met uiteraard die treinen). ‘s-Nachts waren dat goederentreinen. Op een stille nacht heb ik toen in de tuin van mijn kraakhuis in het Oude Westen het volgende gewrocht:

    Ver weg dendert een trein over het viaduct.
    Het is stil.

    Bij deze de wereldpremiere van dit poëem.

    Een eigentijdse versie zou kunnen luiden:

    Zondagochtend op mijn balkon

    Het ruist op de Ruit.
    Het is stil.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: