Iemand die ik heb gekend..
Geplaatst door OomHans op 18/12/2011
De ‘VPRO-Song van het Jaar’ was gisteravond op de buis.
Kijk, daar blijf ik als vermaard blokfluitspeler voor thuis natuurlijk, ook al had de winnaar en de hele lijst donderdag al in de krant gestaan.
Wonderlijk goed nummer m.i. gezongen door een Belg die in Australië woont terwijl na 2½ minuut in het nummer ineens ook zangeresje Kimbra meeloeit.
Het blijkt al een flink deel van het jaar hoog in de hitlijsten te staan; helemaal aan mij voorbij gegaan. Jammer, jammer.
Ik mis echt veel sinds ik niet meer dagelijks in de file sta.
IJzersterke tekst: een weemoedige mijmering over afscheid en vergankelijkheid; z’n ex dus, nu alleen nog maar ‘iemand die hij heeft gekend’? (Of.. ‘iemand ‘die hij dacht te kennen?’)
Kimbra antwoordt verrassend: ‘Now and then I think of all the times you screwed me over ..‘.
Een fijn plaatje om bij de boom te draaien.
Eigenaardig: ‘…In totaal bracht een recordaantal van 14.960 mensen hun stem uit..’.
Dat is < 0,1 % der bevolking, vergelijkbaar met wat ik op een slechte dag aan SPAM op de site heb!
Zou heel postcode Volendam en omstreken uitgesloten zijn geweest van deelname aan de verkiezing o.i.d.?
Gelukkig maar.
Dit vind ik ook niet slecht:
Waarin Lana álles over blijkt te hebben voor haar vriendje hoewel hij video games speelt.
Wel spijtig dat ze in het echt Elizabeth Grant heet; dat is toch nét wat minder.
Ik overweeg me in 2012 Jaime El Tauro of zoiets noemen.
Zou zomaar een mega blokfluit-hit op kunnen leveren.
sanglier zei
Plaats je ook verzoeknummers? Zo ja: hierbij de link van een favoriet van mij. Bij plaatsing zal ik hem wel bespreken.
OomHans zei
Zeker, maar 2 puntjes:
1. Het gaat hier over ‘De song van het Jaar 2011‘ en dan doe ik niet moeilijk over 2010 of 2012, maar.. 1968.. dat is toch wel een paar weken buiten mededinging hoor.
2. Die Jefferson Airplane heb je in reactie op Et Phone Home dd. 11 nov. 2010 ook al besproken! Is er sedert ’68 geen nieuwe knaller bijgekomen in de platenkast?
sanglier zei
Allemachtig: je hebt een geheugen als een stalen pot! Ik was die bespreking al lang en breed vergeten.
Of er na 1968 nog wat vinyl is bijgekomen vraag je. ‘Wis en waarachtig wel‘ om met van Agt te spreken. Oftewel: ‘zeker en vast‘ (ibid). Zoals:
. Sympathy for The Devil (lijkt mij niet geschikt voor een KerstCD)
. Heroes van David Bowie
. Going Home van Ten Years After
. Band of Gypsies (de hele LP)
. Happy Trails van Quicksilver Messenger Service
plus nog wat ander spul.
Maar ik zou niet meer weten of dat allemaal voor of na 1968 was.
Zo omstreeks 1973 is mijn belangstelling voor popmuziek aanzienlijk gaan tanen. Was dat niet toevallig ook het jaar van overlijden van Jimi?
OomHans zei
- M.n. voor muziekjes heb ik een goed geheugen en dan specifiek wáar of wannéer ik iets voor het eerst hoorde. Erg jammer dat zo’n megatalent niks schuift, c.q. dusdanig veel hersenmassa inneemt dat er weinig ruimte resteert voor de opname van wezenlijker kennis.
- Jimi is ons reeds op 18 sept. 1970 ontvallen.
- Geen onaardige deuntjes die je memoreert, maar.. ik blijf streng: ze komen niet in aanmerking voor ‘Song van het jaar 2011‘ want veelal 40 jaar eerder verschenen.
sanglier zei
Ik blijf het maar raar vinden dat je een Belgisch songetje prefereert boven veel betere hits omdat het probeerseltje toevallig in 2011 is gewrocht. Zoiets als dat het record 2011 100 meter sprint op 10,5 seconden staat terwijl er jaren eerder ver beneden de 10 seconden is gelopen…
OomHans zei
Ondanks jaren lidmaatschap is mijn invloed vrij beperkt bij de Vrijzinnig Protestanten.
Zij hebben domweg bepaald dat ‘De Song van Het Jaar 2011‘ niet al in 1968 gemaakt mag zijn. Don’t Shoot the Messenger!
sanglier zei
Ach ja: regels zijn regels.. Waardoor het Eurovisie Songfestival is geworden tot wat het nu is (als het nog wat is). Volgens mij bedoelde de VPRO wat anders met Vrijz.Prot.
OomHans zei
Het Songfestival is inderdaad verworden tot een feest voor Oost-Europese boerenkinkels die dolblij zijn dat ze nu ook mogen SMS-en.
Maar verder lijk je toch een beetje ‘blijven hangen’ in de ‘ik ben tegen regels/sixties/Pass the Joint/gitaarsolo-gedoe’
Zo’n Ten Years After-nummer van 10 minuten uit ’69 met de basale tekst ‘Ik kom naar huis baby’.. dat is toch echt een tikkie gedateerd anno 2011.
Onderschat daarnaast zeker de enorme invloed der Belgen niet. Wat te denken immers van de gigant Soeur Sourire?
Zo’n ‘Song van het Jaar 2011′ dat geeft ook enigzins de ‘Stand Der Dingen’ weer, dus m.i. een heel goed complex liedje van Gotye, waar TYA-zanger Alvin Lee met z’n verjaarde boerenkinkel-blues nu echt niet meer aan kan tippen.
sanglier zei
Wat heeft het overspuiten van bepaalde hierogliefen in de mannen-WC van WP (slordig dat je dat hier niet gemeld hebt!) te maken met de discussie hier?
Alles!
Jij zet jezelf oog- en oorkleppen op door een bepaald recent Belgisch kweeltje categorisch niet te willen plaatsen naast meesterwerken uit de popcultuur. Sterker nog: je kwalificeert enkele meesterwerken tot boerenkinkel-blues. Laat Cuby en The Blizards het maar niet horen… En verder trek je mijn aanhoudend pogen om die vergelijking wél te maken in een soort generatieconflict van de NIXgeneratie tegen de 68-ers.
Wat doet WP met een wonder van onvervalst Rotterdamse dichtkunst? Overspuiten! Of het er nooit is geweest. Een dergelijke aanslag op de Rotterdamse cultuur kan slechts worden gepleegd door een moderne jongeling die van bar weinig bitter weinig weet heeft. De stakker.
Ik vlei nu het moede hoofd op een kussen ten titel van siesta.
En mompel: ‘Alles van Waarde is Weerloos‘.
Maar ook dat laatste is aan jou waarschijnlijk niet besteed. (Zucht…)
OomHans zei
Ik ben sedert de zomer niet meer te WP geweest dus onschuldig!
Waar je wél gelijk hebt: zonder oog- & oorkleppen vind ik het leven inderdaad lastig te doen. Ik raak zo in de stress van alle bagger die je dan binnen krijgt. Verzoenend Kerstcompromis:.. jouw ’10 Years After’ was in ’69 te Woodstock wellicht wel tijdelijk ‘een meesterwerk’ want.. poppelepop.. die jongens gaan me tekeer!
‘40 Years After‘ spelen er m.i. echter ándere dingen. Alvin Lee had ‘t in ’69 vast niet getolereerd als halverwege zijn ‘huisreis naar baby‘ een vrouwmens door z’n gitaargedoe heen was gaan zingen. Die innovatie danken we aan MeatLoaf.
Goed plan die siësta.. heel erg aan mij besteed.
P.S. Ik weet van heel véel weinig.
sanglier zei
Eind goed, al goed. We gaan elkaar raken.
Zeg nou eerlijk: als je die zoetgevooisd verfijnde Belg (met duidelijk Waals-Latijnse inslag) vergelijkt met die rauw-oorspronkelijke TYA: dan is er toch slechts 1 enkele conclusie mogelijk? En dat is dat TYA het moet (en kan) hebben van zichzelf – terwijl mijnheer Belg zelfs met alle tierelantijnen als schilderwerk en een juffertje om zich heen qua presentatie enz. nog niet een schaduw is van zichzelf (terwijl hij zelf al een schaduw is van een Belg)?
Die Belg: dat is fake, man. ‘Er war einmal, nie wieder’.
Toegegeven: ik ben voor een deel een product van de vroege Anglo-Saxoonse beat: vroege Stones, Animals, Them, Pretty Things, Small Faces, The Who. Maar toen gebeurde er tenminste wat. Gewoon muziek. Elke week weer de gekste dingen. Niks geen nep-clips. Hooguit TV-optredens – die meestal het bekijken niet waard waren, noch zijn.
Terwijl heden-ten-dage: het is allemaal bestudeerd. Gelikt. Gemaakt voor de TV en andere media. Bestudeerd. Tien keer opgenomen en vervolgens door de knipkamer om het laatste restje oorspronkelijkheid er uit te verwijderen. Hooguit geringe variaties op 1 themaatje: commercie.
Om even de herinnering op te frissen: in de jaren 60 en 70 gebeurde het in de VS, Engeland en ook in Nederland (Q65, Bintangs, Cuby &B). Latijnse landen kwamen op mijlen achterstand te staan. Waarom? Omdat men daar poogde de beat te immiteren met mislukkelingen als Johnny Hallyday en nog wat van die misbaksels die Engels-Amerikaanse beat notabene gingen vertalen – of je een emmer leeg gooit…
Ergens tussen eind jaren 60, begin jaren 70 is er iets geweldig mis gegaan. Jij en ik kunnen het niet helpen. En ik weet ook niet hoe we het weer in het rechte spoor moeten krijgen.
OomHans zei
Nou maak ik een verzoenend Kerstgebaar en dan pak je niet de uitgestoken vinger maar meteen beide handen en voeten!
Dit begint op een gevalletje ‘Zachte Heelmeesters, Stinkende Wonden‘ te lijken.
Resoluut dus maar weer: ‘Going Home’ was een gewéldig nummer in 1969 voor jongens ala Frits van Egters wiens wekelijkse hoogtepunt het spelletje Mens-Erger-Je-Niet op zaterdagavond gespeeld met hun Vader en Moeder onder de eettafellamp was.
‘..Welk 1 gitaargeweld, wat een herrie, poppelepop..‘ onmetelijke indruk die voor eeuwig genesteld blijft in het puberale brein. (ervaringen in de puberjaren zijn erg sterk)
Inmiddels zijn we 40 jaar verder en vreest iedereen na een minuut of 2 dat TYA nog 8 minuten éen-dimensionaal door zal zeveren over ‘hun huisreis‘ en.. inderdaad.
Gelukkig is daar Gotye.. een meerlagig nummer waar (Goddank!) flink aan geschaafd is. Want boerenkinkels met een eindeloos bluesdeuntje.. daar krijg je alleen in Huize Avondrood de gerimpelde knuistjes nog voor op elkaar.
Speciaal voor jou.. de live-versie van Gotye zonder overkill aan video-effect:
Winst t.o.v. 1969:
- gitaarsolo’s geschrapt. Té vervelend en kennen we nu wel
- geen bluesschema-gedoe. Te voorspelbaar; saai
- genuanceerde tekst, dus niet ‘Hop.. we gaan naar huis‘(93x) maar.. complex zo’n relatie, en helemaal als ‘t uit is en.. nog complexer als ex er anders over denkt en.. komt het nog goed en gaan ze samen thuis hoppen of.. toch niet? Man wat een mysterie. Zinderend. Dé grote vragen des levens niet in zin 1 beantwoord (‘laten we maar naar huis gaan‘) maar gesteld! (‘wie of waar of wat is thuis en hoe is dat nu t.o.v. het verleden en hoe nu verder..’)
- niet louter boerenkinkels ‘on stage‘ maar ook dames
- tijdig gestopt met het nummer; niet 10 minuten narcistisch ijdeltuiterig doorgedenderd teneinde Marieke uit Hooiberg-West te imponeren
Toegift: Johnny Hallyday. Gewéldig!
OomHans zei
Geweldige Cover: