.. op weg naar Londen

Sinds ik niet meer naar het café heen en weer fiets noch smurf P. per fiets naar school hoef te begeleiden holt mijn conditie achteruit; de voorheen Olympische kuitspieren bungelen er wat slapjes bij.
Aldus besloot ik na 3 maanden tobben – best snel voor mijn doen – eens op Moeders hometrainer te gaan zitten die sedert haar overlijden op mijn zolder staat te verschimmelen.
Bijkomend voordeel: ik zie nog eens wat van de straat aan de achterkant van m’n villa al stampend op de pedalen. (lees: ik bekijk welke idioot nu weer blowend zit te toeteren op het pleinbankje)

Als man moet men een target hebben; anders begin je helemaal nergens aan.
’5 kilometer binnen de 10 minuten’ leek me een realistisch doel voor een rokende toetsenbord nerd. Die Tour de France-jongens rijden een uur of 4 lang 50 kilometer per uur; dan moet ik toch 10 minuutjes 30 km/u. kunnen halen?

Is gelukt.
Maar… zwetend, piepend en hijgend; ziet er nog niet heel relaxed uit.
Toch: schouderkloppie en.. Londen, ik kom eraan!